Choć branża wiatrowa i górnicza działają w zupełnie odmiennych środowiskach, łączy je jedno – praca w warunkach, w których margines błędu praktycznie nie istnieje. Mimo to podejście do bezpieczeństwa i stosowania PPE w obu przypadkach wygląda inaczej. Skąd ta różnica?

Wyobraźmy sobie dwa miejsca pracy. Pierwsze to szczyt gondoli turbiny wiatrowej, setki metrów nad ziemią, gdzie technik – w pełnym słońcu lub zacinającym deszczu – walczy z presją czasu i izolacją.

Drugie to ciemny, wilgotny szyb kopalniany, tysiąc metrów pod powierzchnią, gdzie w świetle lamp osobistych porusza się brygada szybowa, otoczona przez rurociągi i kable pod wysokim napięciem.

Dwa zupełnie różne światy, które łączy jedna, nadrzędna zasada: bezwzględna potrzeba zaufania do sprzętu PPE i procedur, bo każdy błąd może kosztować życie.

Choć intuicyjnie praca na wysokości kojarzy się z branżą wiatrową, perspektywa zmienia się, gdy spojrzymy na górnictwo oczami doświadczonych specjalistów. Radosław Janson, inspektor i doradca ds. PPE w windhunter_academy, zwraca uwagę na skalę wyzwań, jakie wiążą się z pracą w podziemnych szybach:

“Mówimy o pracy na wysokości, ale w kopalniach to praca na głębokości, która często przekracza 1000 metrów. Najgłębszy szyb w Polsce ma 1348 metrów – to tak, jakbyśmy odwrócili dziesięć potężnych turbin wiatrowych i wkopali je całe w ziemię. Zagrożenia są te same: upadek, spadające elementy, poślizgnięcie, a konsekwencje wypadków w szybach są zazwyczaj tragiczne.”

Oba środowiska należą do ekstremalnych, jednak to branża wiatrowa wypracowała globalne standardy bezpieczeństwa, które skutkują mniejszą liczbą wypadków i większą świadomością ryzyka. Gdzie leży źródło tej różnicy?

Kluczowe różnice w PPE

Diabeł, jak zwykle, tkwi w szczegółach – w tym przypadku w podejściu do Środków Ochrony Indywidualnej. W branży wiatrowej każdy element wyposażenia technika musi być certyfikowany międzynarodowo. To nie tylko wymóg formalny, ale fundament kultury bezpieczeństwa.

„Technik turbiny wiatrowej używa sprzętu PPE najwyższej jakości, który spełnia nie tylko normy europejskie, jak CE EN 361, ale często także amerykańskie ANSI czy kanadyjskie CSA. To daje pewność, że uprząż, lonże Y z absorberem energii czy urządzenie asekuracyjne do pionowego systemu szynowego zadziałają niezawodnie” – tłumaczy Janson.

W górnictwie sytuacja wygląda inaczej. Dominują rozwiązania oparte na przepisach krajowych, a sprzęt spełnia europejskie normy, co zapewnia podstawowy poziom bezpieczeństwa – jednak jak zauważa Janson – różnica w standardzie i możliwościach jest zauważalna.

„Pracownik oddziału szybowego otrzymuje sprzęt zgodny z normą CE EN 361 – najczęściej jest to podstawowa uprząż i pojedyncza lonża typu I z absorberem. To sprzęt spełniający wymogi, ale w porównaniu z zaawansowanymi systemami używanymi w energetyce wiatrowej różnica jest znacząca.”